اشتیاق مردم به حیات دوباره آئین ها
آذر ۱۰, ۱۳۹۷
آیا دغدغه میراث فرهنگی به گوش مجلسی‌ها می‌رسد؟
آذر ۱۰, ۱۳۹۷
نمایش همه

اقوام ایرانی درگیر فیک‌بازی جشنواره‌ای

ان‌شالله بین‌المللی می‌شود!

فاطمه علی اصغر

جشنواره بین‌المللی اقوام برای دوازدهمین سال در استان گلستان برگزار شد. امسال هم همچون سال‌های گذشته مردم استقبال کم‌نظیری از این جشنواره کردند. شور و شوق مردم با شنیدن نواهای محلی و خوردن غذاهای سنتی و خرید صنایع‌دستی فضای عجیبی را در محل برگزاری این جشنواره ایجاد کرده بود که البته در بسیاری از جشنواره‌های از همین دست دیده می‌شود. در این میان اما کارشناسانی که دستی در پژوهش اقوام ایرانی دارند، بیش از همه دلشان از برگزاری این جشنواره به این شکل و شمایل خون بود.

هر چند رییس میراث فرهنگی استان گلستان امسال با گذاشتن برچسب «بین‌المللی» بر این جشنواره، آمدنش به تهران و مدیرکل اداره میراث‌فرهنگی پایتخت شدنش را جشن گرفت اما این برچسب به واقع آنقدر فیک بود که برای هر بازدیدکننده دقیقی این سوال را ایجاد می‌کرد؛ اما کدام بین‌المللی؟ در این جشنواره حتی از همه اقوام ایرانی هم حضور نداشتند، چه برسد به اقوام کشورهای دیگر. درست از همین‌ عنوان هم فیک‌بازی جشنواره‌ای با نیت احیای اصالت‌ها کلید می‌خورد.

ان‌شالله بین‌المللی می‌شود!

در این میان، معاون گردشگری سازمان میراث‌فرهنگی در پاسخ به این سوال که چرا عنوان این جشنواره بین‌المللی است، پاسخ دندان‌شکنی می‌دهد:«ان شالله قرار است در سال‌های بعدی بین‌المللی شود!»  شنیده‌ها اما حاکی از آن است که حتی کشورهای همسایه ایران حاضر نبودند به این جشنواره بیایند. مگر اینکه تمام هزینه‌های آن‌ها پرداخت شود! امکانی که به هر حال با بودجه‌های میراث فرهنگی همخوانی ندارد.

 

آشی برای همه اقوام

در این جشنواره هر غرفه‌ای غذاهای سنتی قوم خود را می‌فروخت و همه با اتکا به حافظه شفاهی مسوول غرفه‌ها. کمتر کسی تحقیق مفصلی روی سنت‌هایش انجام داده بود و البته نظارتی هم از سوی مسوولان در کار نبود. مثلا تقریبا همه غرفه‌ها آش رشته داشتند در حالی  که ایرانی‌ها بیش از ۱۰۰ نوع آش دارند.

تایبادی‌ها سنتور می‌زنند!

احیای مقامات موسیقی کهن هر قوم یکی از اهداف این جشنواره است اما آنچه مخاطب با آن مواجه می‌شود باری به هر جهتی است. تایبادی‌ها سنتور می‌زنند و از هر گوشه صدای خواننده پاپ جدیدی به گوش می‌رسد. هر که هر چه دوست دارد ساز می‌زند یا با بلندگو آواز پخش می‌کند. نه خبری از احیای مقامات کهن است نه نشانی از آواهای منسوخ شده.

جشنواره بین‌المللی جایگاه خبرنگاران ندارد

از همه جالب‌تر اما مراسم افتتاحیه بود با صدای بلندگوهای که همه اکو بودند. مجری هم زنی بود با چادر مشکی و خبری از لباس سنتی بر تنش نبود. گروه رقص گیلکی هم مردان مجبور بودند به جای زنان برقصند. در جشنواره موکت‌های سالن همه از جا کنده و بدشکل بود. خبرنگاران هم که برای عکاسی به جلوی سن می‌رفتند، حراست به شدت برخورد می‌کرد. خبرنگاران هیچ جایگاه مشخصی نداشتند و فقط فیلمبردار صدا و سیما حق داشت که دوربینش بهترین جا باشد.

جشنواره اقوام با اینکه مخاطبان زیادی داشت و تبلیغات مفصلی هم برایش شده بود متاسفانه از هر گونه اصالتی خالی بود. مردمی که به عشق دیدار احیای سنت آمده بودند اما تنها آش خوردند و عروسک‌های دست‌ساز مدرن خریدند و به خانه بازگشتند. آنچه از جشنواره هم برایشان ماند حسی فیک از فرهنگی اصیل بود که نشناختند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *