اول اردیبهشت ماه روز بزرگداشت سعدی
اردیبهشت ۲, ۱۳۹۷
آیا مومیایی آستان حضرت عبدالعظیم جسد رضاشاه است؟
اردیبهشت ۲, ۱۳۹۷
نمایش همه

هیچ کس در مرگ بندر ترکمن نگریست

بندر ترکمن و آشوراده با گردشگری زنده نشدند

 

از بندر ترکمن تنها نامی به جای مانده و بس. بندری که سال‌ها پیش تجاری بود و برای خودش بروبیایی داشت. کشتی‌ها و لنج‌های مسافربری هر روز در این بندر پهلو می‌گرفتند و کسب و کار مردم به راه بود. اما با خشک شدن خلیج گرگان و عقب رفت آب دریای خزر در سال‌های اخیر، در بندر برای همیشه تخته می‌شود بدون اینکه کسی بپرسد چرا؟ و چه بلایی سر افرادی که آنجا کسب و کاری داشتند آمد؟ چنین بود که بندر ترکمن تنها راه نجات اقتصاد خود و تداوم بقا را در رونق گردشگری دید. اما توسعه صنعت توریسم بیشتر از نیت به برنامه، تفکرعلمی و اقدامات عملی نیاز دارد. از سوی دیگر بروکراسی در جریان بین سازمان محیط زیست، سازمان میراث فرهنگی و استانداری و فرمانداری مانع اصلی سرمایه گذاری و ایجاد ساختارهای زیربنایی برای تبدیل این بندر به مجموعه‌ای توریستی بوده است.

بررسی آنچه بر بندر ترکمن بعد از خشکسالی گذشته نشان می‌دهد، تا سال ۹۳ به حکم سازمان محیط زیست ورود گردشگران به آشوراده ممنوع بود. در آن سال با دستور دولت و پیگیری رییس جمهور تصمیم به فعالیت اسکله مسافربری گرفته شد، و دستوراتی در تسریع انجام طرح‌های گردشگری صادر شد. اما بنا به مشاهدات خبرنگار «میراث خبر» تا سال ۹۷ اگرچه مسافران می‌توانند با قایق به آشوراده سفر کنند اما  هنوز اتفاق خاصی در ایجاد بسترهای گردشگری نیفتاده است.

     

این در حالی است که ساحل بندر ترکمن و اطرف آشوراده زیستگاه محبوب ماهی خاویار است و چهل درصد خاویار کشور از این منطقه به دست می‌آید. از سوی دیگر محلی‌ها می‌گویند که فک‌خزری تنها پستاندار دریای خزر و نمونه منحصر به فردی از فک‌های کوچک در جهان است که علاقه خاصی به آشوراده دارد. هشت سال پیش مرکزی برای جلوگیری از انقراض نسلی این فک‌ها با کمک خانم لنی هارت هلندی و دکتر محمد مصطفی شاهی فردوس در جزیره آشوراده تاسیس شد.

حالا بعد از سالیان طولانی اسکله بندر ترکمن در شمال استان گرگان نه تنها فاقد امکانات رفاهی و گردشگری است بلکه ظاهر نامناسبی دارد و هیچ گونه نشانی از مجموعه توریستی در آن دیده نمی‌شود، و اگر به اسکله بروید آشفتگی بصری آزارتان می‌دهد. وارد محوطه‌ای ‌می‌شوید که در میانش یک رستوران و یک بوفه کوچک است. سمت چپ چند آلاچیق و سمت راست تعدادی ساختمان اداری است. آب به عقب رفته و در دو طرف اسکله تنها زمین خشک و گاهی لجن همراه با زباله  می‌بینید. در انتها یک پل پیاده رو شما را به یک درب نرده‌ای آهنی می‌رساند که در آنجا می‌توان بلیت قایق‌های سفر به آشوراده را خرید.

در این میان جزیره آشوراده هم حال و روز بدتری دارد. این جزیره در غربی ترین نقطه میانکاله مهم ترین ظرفیت گردشگری بندر ترکمن است و تنها از اسکله بندر ترکمن می‌توان یک روزه به دیدار آشوراده رفت و برگشت. آشوراده تنها جزیره ایرانی خزر و پناهگاه انواع پرندگان دریایی است و فاصله آن تا اسکله بندر ترکمن با قایق کمتر از ده دقیقه است.

نه در آشوراده و نه در بندر ترکمن هیچ هتل و اقامتگاهی وجود ندارد. زیباسازی اسکله انجام نشده و هیچ تابلوی راهنمایی برایی معرفی منطقه و توضیحات گردشگری و تاریخی به شما خوش آمد نخواهد گفت.

    

این‌ها تنها جلوه‌های تاسف‌انگیز بندرترکمن نیست. با اینکه راه آهن از سالیان طولانی در این جا به راه بوده و نقاط دور ایران را به بندر ترکمن پیوند می‌زند و نقش اصلی را در مواصلات تجاری داشته، اکنون نیمه تعطیل است و بیشتر کار جابه جایی سوخت را انجام می‌دهد. یکی از محلی‌ها می‌گوید: “مدتی بود که می‌شنیدیم تصمیم دارند راه آهن را جمع کنند. چرا باید این اتفاق بیافتد. درحالی که با راه آهن ما می‌توانیم گردشگران بسیاری را جلب کنیم.”

حال باید پرسید در این سال‌ها که وعده توسعه گردشگری در ایران داده می‌شود چرا یکی از بنادر مهمی که می‌توانست توریست‌های بسیاری را به خود جلب کند و باعث رونق این منطقه با وجود فرهنگ غنی ترکمتی شود چنین با بی مهری و بی برنامه‌گی اسیر فقر و بیکاری شده؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *